TESLİMİYET
Teslimiyet deyince aklıma Hz. İbrahim’in oğlu İsmail gelir. Kur’an’da Saffat suresinde yer alan kıssa şöyledir:
Yüce Allah’ın dostum dediği Hz. İbrahim’e oğlu İsmail’i Allah için kurban etmesi emredilir. Oğluna bu durumu anlatan Hz İsmail; Hz İbrahim’e, “Babacığım ne emredildiyse yap. İnşallah beni Allahü Teâlâ’nın bu imtihanına sabredenlerden bulacaksın” dedi. İkisi de, Allah’ın emrine boyun eğerek teslim oldular. Hz İbrahim oğlunu alnının üzerine yatırdı. Bıçağı boğazına sürdü. Ama bıçak kesmedi. Ve yüce Allah, sadakat göstererek emre uyan teslim olan Hz İbrahim’e, Cebrail (a.s) vasıtasıyla koç gönderdi ve şöyle dedi:
“Ey İbrahim! Gerçekten sen emredileni yerine getirmeye azmetmek suretiyle sadakat gösterdin. Bu sana yeter. Şüphe yok ki biz emre uymakla, nefislerine iyi davrananları böyle mükâfatlandırırız. Muhakkak ki bu, açık bir imtihandı. Boğazlamak ve emredilen işi yerine getirmek üzere büyük koçu çocuğun yerine fidye verdik.”[1]
Bu kıssadaki en önemli tema teslimiyettir.
Hz. İbrahim’le oğlu Hz İsmail’in yüce Allah’a teslimiyeti, sevgisi ve emre uymaları bize Allah yolunda teslimiyetin ne kadar önemli olduğunu gösterir. Kur’an yaşayan insana mesajlar içerir, oradaki kıssalar bize yol gösterir.
Allah sevgisi her şeyin ötesindedir. Bu dünyada her şey geçicidir, bize emanettir. Onun emirlerine uyarak yaşamak, bizi mutluluğa eriştirir.
İnsan teslim olarak Rabbine varabilir, dünyanın en büyük zenginliği de teslim olma kabiliyetidir. Kabiliyet diyorum çünkü bu her nefsin harcı değildir. Kibiri, kendini beğendirmeyi bir kenara koyup varolmaya çalışmak ve teslim olmaktan büyük zenginlik olabilir mi…
İslam, zaten teslim olmak demektir. Allah’ı sevmenin birinci koşulu teslim olmaktır.
Kendimizi ne kadar birliğin içine bırakırsak o kadar bütünleniriz. Rabbimizle bir olmaktan büyük bir keyif olabilir mi…