Sevgi, kelimelerde takılıkaldıkça değil sahip çıktığın müddetçe anlamlıdır. Dostluk, her an paylaşmaktır. Kelimeler, yaşattığın müddetçe vardır.
Her geçen gün sevginin kaybolduğu bir dünyayı üzülerek seyrediyorum. Hâlbuki insan, dünyaya baktığı zaman yaratılanlarda öyle bir sevgi görüyor ki... Yaradan öyle güzel yaratmış ki, o sevgiyi yüreğinizde hissediyor, hamd ediyorsunuz. Rabbim bizi sevgiden yaratmış, sevgisizliğe nasıl dönüşüyoruz anlamış değilim. Sahte dostluklar, sahte ilişkiler etrafı sarmış durumda… Bir çocuğun saflığını ne zaman kaybediyoruz? Büyümek mi bizi bu hale getiren? O zaman büyümesin insan.