SABAH
Her gecenin sabahı yeni bir doğuştur aslında... Her sabah güneşin doğuşu yeni umutları getirir.
Yeniden yeniden başlar insan hayatına… Tüm evrenin uyanışıdır. Günaydın… Gününüz aydın olsun. Herkesin sabahı kendinindir. Kimine göre dışarıda esen hafif sabah esintisi, uzaklardaki bir sevginin kokusunu getirir ya da bir özlemi… Kimine göre de kavuşmayı… Sabahlar, her yüreğe ayrı dokunur. Kuş cıvıltıları sanki hayatın ritmine ayak uydurmaktadır. Toprağın kokusu, varoluşu hissettirir insana… Hele bir de yağmur yağdıysa… Herkesin hissettiği ayrı olsa da sabah umut verir, hayat verir.
Ritmin en düşüğünde başlayan sesler yavaş yavaş doldurur dünyayı...
Kimi kravatlarını takmış, cilalanmış ayakkabılarıyla hazırdır artık işe…
Komşu Neriman hanım, çoktan kahvaltıyı hazırlamış, çayları doldurmakta…
Çöpleri karıştırmakta bir kedi… Sabahtan umutlu…
Topuklu ayakkabıların koşuşan sesleri var etrafta. Vapuru kaçırmamak lazım…
Bir adam mırıldanmakta sabah şarkısını… Adı umut olmalı.
Her sabahın bir sihri var… Dokunduğu her şeye umudu, sevgiyi yükleyen…
Tarlaya giden Fatma teyzenin, balığa giden Ali kaptanın, hatta ondan balık çalan martının bile yüreğinde sabahın umutları var.
Kimisi doktor, kimisi öğrenci, hepsi içimizden birileri...
Hayata dair her şey karanlığı aydınlatan, ışığa boğan, tıpkı içimizdeki sabahlar gibi…
Benim sabahım dualarla başlar. Bütün evreni dualarımda buluştururum, sessizliğin sesi olur, yüreğimden geçirdiklerim…
Karanlığın köşesinden yayılan alaca gizem, benim sabahımı sevgi yapar.
Her sabah yeniden severim ben, yeniden hayata başlarım.
Nefesim, nefes olur. Kalbim pusula…
Her sabahı ve sabahın getirdiklerini umutla kucaklarım.